Και μοι, ω ανδρες Αθηναιοι, μη θορυβησητε, μηδ' εαν δοξω τι υμιν μεγα λεγειν: ου γαρ εμον ερω τον λογον ον αν λεγω, αλλ' εις αξιωχρεων υμιν τον λεγοντα ανοισω. Της γαρ εμης, ει δη τις εστιν σοφια και οια, μαρτυρα υμιν παρεξομαι τον θεον τον εν Δελφοις. Χαιρεφωντα γαρ ιστε που. Ουτος εμος τε εταιρος ην εκ νεου και υμων τω πληθει εταιρος τε και συνεφυγε την φυγην ταυτην και μεθ' υμων κατηλθε. Και ιστε δη οιος ην Χαιρεφων, ως σφοδρος εφ' οτι ορμησειεν. Και δη ποτε και εις Δελφους ελθων ετολμησε τουτο μαντευσασθαι - και, οπερ λεγω, μη θορυβειτε, ω ανδρες - ηρετο γαρ δη ει τις εμου ειη σοφωτερος. Ανειλεν ουν η Πυθια μηδενα σοφωτερον ειναι. Και τουτων περι ο αδελφος υμιν αυτου ουτοσι μαρτυρησει, επειδη εκεινος τετελευτηκεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati