Μετα ταυτ' ουν ηδη εφεξης ηα, αισθανομενος μεν και λυπουμενος και δεδιως οτι απηχθανομην, ομος δε αναγκαιον εδοκει ειναι το του θεου περι πλειστου ποιεισθαι - ιτεον ουν, σκοπουντι τον χρησμον τι λεγει, επι απαντας τους τι δοκουντας ειδεναι. Και νη τον κυνα, ω ανδρες Αθηναιοι - δει γαρ προς υμας ταληθη λεγειν - η μην εγω επαθον τι τοιουτον: οι μεν μαλιστα ευδοκιμουντες εδοξαν μοι ολιγου δειν του πλειστου ενδεεις ειναι ζητουντι κατα τον θεον, αλλοι δε δοκουντες φαυλοτεροι επιεικεστεροι ειναι ανδρες προς το φρονιμως εχειν. Δει δη υμιν την εμην πλανην επιδειξαι ωσπερ πονους τινας πονουντος ινα μοι και ανελεγκτος η μαντεια γενοιτο. Μετα γαρ τους πολιτικους ηα επι τους ποιητας τους τε των τραγωδιων και τους των διθυραμβων και τους αλλους, ως ενταυθα επ' αυτοφωρω καταληψομενος εμαυτον αμαθεστερον εκεινων οντα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati