Τα γαρ αληθη οιομαι ουκ αν εθελοιεν λεγειν, οτι καταδηλοι γιγνονται προσποιουμενοι μεν ειδεναι, ειδοτες δε ουδεν. Ατε ουν οιμαι φιλοτιμοι οντες και σφοδροι και πολλοι, και συντεταμενως και πιθανως λεγοντες περι εμου, εμπεπληκασιν υμων τα ωτα και παλαι και σφοδρως διαβαλλοντες. Εκ τουτων και Μελητος μοι επεθετο και Ανυτος και Λυκων, Μελητος μεν υπερ των ποιητων αχθομενος, Ανυτος δε υπερ των δημιουργων και των πολιτικων, Λυκων δε υπερ των ρητορων: ωστε, οπερ αρχομενος εγω ελεγον, θαυμαζοιμ' αν ει οιος τ' ειην υμων ταυτην την διαβολην εξελεσθαι εν ουτως ολιγω χρονω ουτω πολλην γεγονυιαν. Ταυτ' εστιν υμιν, ω ανδρες Αθηναιοι, ταληθη, και υμας ουτε μεγα ουτε μικρον αποκρυψαμενος εγω λεγω ουδ' υποστειλαμενος. Καιτοι οιδα σχεδον οτι αυτοις τουτοις απεχθανομαι, ο και τεκμηριον οτι αληθη λεγω και οτι αυτη εστιν η διαβολη η εμη και τα αιτια ταυτα εστιν. Και εαντε νυν εαντε αυθις ζητησητε ταυτα ουτως ευρησετε.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati