Ετι δε ημιν ειπε, ω προς Διος Μελητε, ποτερον εστιν οικειν αμεινον εν πολιτας χρηστοις η πονηροις; Ω ταν, αποκριναι: ουδεν γαρ τοι χαλεπον ερωτω. Ουχ οι μεν πονηροι κακον τι εργαζονται τους αει εγγυτατω αυτων οντας, οι δ' αγαθοι αγαθον τι; Πανυ γε. Εστιν ουν οστις βουλεται υπο των συνοντων βλαπτεσθαι μαλλον η ωφελεισθαι; Αποκρινου, ω αγαθε: και γαρ ο νομος κελευει αποκρινεσθαι. Εσθ' οστις βουλεται βλαπτεσθαι; Ου δητα. Φερε δη, ποτερον εμε εισαγεις δευρο ως διαφθειροντα τους νεους και πονηροτερους ποιουντα εκοντα η ακοντα; Εκοντα εγωγε. Τι δητα, ω Μελητε; Τοσουτον συ εμου σοφωτερος ει τηλικουτου οντος τηλικοσδε ων, ωστε συ μεν εγνωκας οτι οι μεν κακοι κακον τι εργαζονται αει τους μαλιστα πλησιον εαυτων, οι δε αγαθοι αγαθον, εγω δε δη εις τοσουτον αμαθιας ηκω ωστε και τουτ' αγνοω, οτι εαν τινα μοχθηρον ποιησω των συνοντων, κινδυνευσω κακον τι λαβειν υπ' αυτου, ωστε τουτο το τοσουτον κακον εκων ποιω, ως φης συ; Ταυτα εγω σοι ου πειθομαι, ω Μελητε, οιμαι δε ουδε αλλον ανθρωπων ουδενα: αλλ' η ου διαφθειρω, η ει διαφθειρω, ακων, ωστε συ γε κατ' αμφοτερα ψευδη. Ει δε ακων διαφθειρω, τω τοιουτων και ακουσιων αμαρτηματων ου δευρο νομος εισαγειν εστιν, αλλα ιδια λαβοντα διδασκειν και νουθετειν: δηλον γαρ οτι εαν μαθω, παυσομαι ο γε ακων ποιω. Συ δε συγγενεσθαι μεν μοι και διδαξαι εφυγες και ουκ ηθελησας, δευρο δε εισαγεις, οι νομος εστιν εισαγειν τους κολασεως δεομενους αλλ' ου μαθησεως.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati