Αλλα γαρ, ω ανδρες Αθηναιοι, τουτο μεν ηδη δηλον ουγω ελεγον, οτι Μελητω τουτων ουτε μεγα ουτε μικρον πωποτε εμελησεν. Ομως δε δη λεγε ημιν, πως με φης διαφθειρειν, ω Μελητε, τους νεωτερους; Η δηλον δη οτι κατα την γραφην ην εγραψω θεους διδασκοντα μη νομιζειν ους η πολις νομιζει, ετερα δε δαιμονια καινα; Ου ταυτα λεγεις οτι διδασκων διαφθειρω; Πανυ μεν ουν σφοδρα ταυτα λεγο. Προς αυτων τοινυν, ω Μελητε, τουτων των θεων ων νυν ο λογος εστιν, ειπε ετι σαφεστερον και εμοι και τοις ανδρασιν τουτοισι. Εγω γαρ ου δυναμαι μαθειν ποτερον λεγεις διδασκειν με νομιζειν ειναι τινας θεους και αυτος αρα νομιζω ειναι θεους και ουκ ειμι το παραπαν αθεος ουδε ταυτη αδικω - ου μεντοι ουσπερ γε η πολις αλλα ετερους, και τουτ' εστιν ο μοι εγκαλεις, οτι ετερους, η πανταπασι με φης ουτε αυτον νομιζειν θεους τους τε αλλους ταυτα διδασκειν. Ταυτα λεγω, ως το παραπαν ου νομιζεις θεους. Ω θαυμασιε Μελητε, ινα τι ταυτα λεγεις; Ουδε Ηλιον ουδε Σεληνην αρα νομιζω θεους ειναι, ωσπερ οι αλλοι ανθρωποι; Μα Δι, ω ανδρες δικασται, επει τον μεν ηλιον λιθον φησιν ειναι, την δε σεληνην γην.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati