Φαυλοι γαρ αν τω γε σω λογω ειεν των ημιθεων οσοι εν Τροια τετελευτηκασιν οι τε αλλοι και ο της Θετιδος υος, ος τοσουτον του κινδυνου κατεφρονησεν παρα το αισχρον τι υπομειναι ωστε, επειδη ειπεν η μητηρ αυτω προθυμουμενω Εκτορα αποκτειναι, θεος ουσα, ουτωσι πως, ως εγω οιμαι: Ω παι, ει τιμωρησεις Πατροκλω τω εταιρω τον φονον και Εκτορα αποκτενεις, αυτος αποθανη - αυτικα γαρ τοι, φησι, μεθ' Εκτορα ποτμος ετοιμος - ο δε τουτο ακουσας του μεν θανατου και του κινδυνου ωλιγωρησε, πολυ δε μαλλον δεισας το ζην κακος ων και τοις φιλοις μη τιμωρειν, Αυτικα, φησι, τεθναιην, δικην επιθεις τω αδικουντι, ινα μη ενθαδε μενω καταγελαστος παρα νηυσι κορωνισιν αχθος αρουρης. Μη αυτον οιει φροντισαι θανατου και κινδυνου;" Ουτω γαρ εχει, ω ανδρες Αθηναιοι, τη αληθεια: ου αν τις εαυτον ταξη ηγησαμενος βελτιστον ειναι η υπ' αρχοντος ταχθη, ενταυθα δει, ως εμοι δοκει, μενοντα κινδυνευειν, μηδεν υπολογιζομενον μητε θανατον μητε αλλο μηδεν προ του αισχρου.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati