Εγω ουν δεινα αν ειην ειργασμενος, ω ανδρες Αθηναιοι, ει οτε μεν με οι αρχοντες εταττον, ους υμεις ειλεσθε αρχειν μου, και εν Ποτειδαια και εν Αμφιπολει και επι Δηλιω, τοτε μεν ου εκεινοι εταττον εμενον ωσπερ και αλλος τις και εκινδυνευον αποθανειν, του δε θεου ταττοντος, ως εγω ωηθην τε και υπελαβον, φιλοσοφουντα με δειν ζην και εξεταζοντα εμαυτον και τους αλλους, ενταυθα δε φοβηθεις η θανατον η αλλ' οτιουν πραγμα λιποιμι την ταξιν. Δεινον ταν ειη, και ως αληθως τοτ' αν με δικαιως εισαγοι τις εις δικαστηριον, οτι ου νομιζω θεους ειναι απειθων τη μαντεια και δεδιως θανατον και οιομενος σοφος ειναι ουκ ων. Το γαρ τοι θανατον δεδιεναι, ω ανδρες, ουδεν αλλο εστιν η δοκειν σοφον ειναι μη οντα: δοκειν γαρ ειδεναι εστιν α ουκ οιδεν. Οιδε μεν γαρ ουδεις τον θανατον ουδ' ει τυγχανει τω ανθρωπω παντων μεγιστον ον των αγαθων, δεδιασι δ' ως ευ ειδοτες οτι μεγιστον των κακων εστι. Καιτοι πως ουκ αμαθια εστιν αυτη η επονειδιστος, η του οιεσθαι ειδεναι α ουκ οιδεν; Εγω δ', ω ανδρες, τουτω και ενταυθα ισως διαφερω των πολλων ανθρωπων, και ει δη τω σοφωτερος του φαιην ειναι, τουτω αν, οτι ουκ ειδως ικανως περι των εν Αιδου ουτω και οιομαι ουκ ειδεναι: το δε αδικειν και απειθειν τω βελτιονι και θεω και ανθρωπω, οτι κακον και αισχρον εστιν οιδα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati