Και εαν τις υμων αμφισβητηση και φη επιμελεισθαι, ουκ ευθυς αφησω αυτον ουδ' απειμι, αλλ' ερησομαι αυτον και εξετασω και ελεγξω, και εαν μοι μη δοκη κεκτησθαι αρετην, φαναι δε, ονειδιω οτι τα πλειστου αξια περι ελαχιστου ποιειται, τα δε φαυλοτερα περι πλειονος. Ταυτα και νεωτερω και πρεσβυτερω οτω αν εντυγχανω ποιησω, και ξενω και αστω, μαλλον δε τοις αστοις, οσω μου εγγυτερω εστε γενει. Ταυτα γαρ κελευει ο θεος, ευ ιστε, και εγω οιομαι ουδεν πω υμιν μειζον αγαθον γενεσθαι εν τη πολει η την εμην τω θεω υπηρεσιαν. Ουδεν γαρ αλλο πραττων εγω περιερχομαι η πειθων υμων και νεωτερους και πρεσβυτερους μητε σωματων επιμελεισθαι μητε χρηματων προτερον μηδε ουτω σφοδρα ως της ψυχης οπως ως αριστη εσται, λεγων οτι Ουκ εκ χρηματων αρετη γιγνεται, αλλ' εξ αρετης χρηματα και τα αλλα αγαθα τοις ανθρωποις απαντα και ιδια και δημοσια. Ει μεν ουν ταυτα λεγων διαφθειρω τους νεους, ταυτ' αν ειη βλαβερα: ει δε τις με φησιν αλλα λεγειν η ταυτα, ουδεν λεγει. Προς ταυτα". φαιην αν, "ω ανδρες Αθηναιοι, η πειθεσθε Ανυτω η μη, και η αφιετε με η μη, ως εμου ουκ αν ποιησαντος αλλα, ουδ' ει μελλω πολλακις τεθναναι".


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati