Μη θορυβειτε, ω ανδρες Αθηναιοι, αλλ' εμμεινατε μοι οις εδεηθην υμων, μη θορυβειν εφ' οις αν λεγω αλλ' ακουειν: και γαρ, ως εγω οιμαι, ονησεσθε ακουοντες. Μελλω γαρ ουν αττα υμιν ερειν και αλλα εφ' οις ισως βοησεσθε: αλλα μηδαμως ποιειτε τουτο. Ευ γαρ ιστε, εαν με αποκτεινητε τοιουτον οντα οιον εγω λεγω, ουκ εμε μειζω βλαψετε η υμας αυτους: εμε μεν γαρ ουδεν αν βλαψειεν ουτε Μελητος ουτε Ανυτος - ουδε γαρ αν δυναιτο - ου γαρ οιομαι θεμιτον ειναι αμεινονι ανδρι υπο χειρονος βλαπτεσθαι. Αποκτεινειε μενταν ισως η εξελασειεν η ατιμωσειεν: αλλα ταυτα ουτος μεν ισως οιεται και αλλος τις που μεγαλα κακα, εγω δ' ουκ οιομαι, αλλα πολυ μαλλον ποιειν α ουτος νυνι ποιει, ανδρα αδικως επιχειρειν αποκτεινυναι. Νυν ουν, ω ανδρες Αθηναιοι, πολλου δεω εγω υπερ εμαυτου απολογεισθαι, ως τις αν οιοιτο, αλλα υπερ υμων, μη τι εξαμαρτητε περι την του θεου δοσιν υμιν εμου καταψηφισαμενοι. Εαν γαρ με αποκτεινητε, ου ραδιως αλλον τοιουτον ευρησετε, ατεχνως - ει και γελοιοτερον ειπειν - προσκειμενον τη πολει υπο του θεου ωσπερ ιππω μεγαλω μεν και γενναιω, υπο μεγεθους δε νωθεστερω και δεομενω εγειρεσθαι υπο μυωπος τινος, οιον δη μοι δοκει ο θεως εμε τη πολει προστεθηκεναι τοιουτον τινα, ος υμας εγειρων και πειθων και ονειδιζων ενα εκαστον ουδεν παυομαι την ημεραν ολην πανταχου προσκαθιζων.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati