Socrate non teme la morte per opporsi alle ingiustizie (II)
Και ταυτα μεν ην ετι δημοκρατουμενης της κολεως: επειδη δε ολιγαρχια εγενετο, οι τριακοντα αυ μεταπεμψαμενοι με πεμπτον αυτον εις την θολον προσεταξαν αγαγειν εκ Σαλαμινος Λεοντα τον Σαλαμινιον ινα αποθανοι, οια δη και αλλοις εκεινοι πολλοις πολλα προσεταττον, βουλομενοι ως πλειστους αναπλησαι αιτιων. Τοτε μεντοι εγω ου λογω αλλ' εργω αυ ενεδειξαμην οτι εμοι θανατου μεν μελει, ει μη αγροικοτερον ην ειπειν, ουδ' οτιουν, του δε μηδεν αδικον μηδ' ανοσιον εργαζεσθαι, τουτου δε το παν μελει. Εμε γαρ εκεινη η αρχη ουκ εξεπλη, ουτως ισχυρα ουσα, ωστε αδικον τι εργασασθαι, αλλ' επειδη εκ της θολου εξηλθομεν, οι μεν τετταρες ωχοντο εις Σαλαμινα και ηγαγον Λεοντα, εγω δε ωχομην απιων οικαδε. Και ισως αν δια ταυτα απεθανον, ει μη η αρχη δια ταχεων κατελυθη. Και τουτων υμιν εσονται πολλοι μαρτυρες.
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati