Τον σωφρονα δικαιον οντα και ανδρειον και οσιον αγαθον ανδρα ειναι τελεως δει, τον δε αγαθον εν τε και καλως πραττειν α αν πραττη, τον δ' ευ πραττοντα μακαριον τε και ευδαιμονα ειναι, τον δε πονηρον και κακως πραττοντα αθλιον: ουτος δ' αν ειη ο εναντιως εχων τω σωφρονι, ο ακολαστος. Εγω μεν ουν ταυτα ουτω τιθεμαι και φημι ταυτα αληθη ειναι: ει δε εστιν αληθη, τον βουλομενον, ως εοικεν, ευδαιμονα ειναι σωφροσυνην μεν διωκτεον και ασκητεον, ακολασιαν δε φευκτεον ως εχει ποδων εκαστος ημων, και παρασκευαστεον μαλιστα μεν μηδεν δεισθαι του κολαζεσθαι, εαν δε δεηθη η αυτος η αλλος τις των οικειων, η ιδιωτης η πολις, επιθετεον δικην και κολαστεον, ει μελλει ευδαιμων ειναι. Ουτος εμοιγε δοκει ο σκοπος ειναι, προς ον βλεποντα δει ζην, και παντα εις τουτο τα αυτου συντεινοντα και τα της πολεως, οπως δικαιοσυνη παρεσται και σωφροσυνη τω μακαριω μελλοντι εσεσθαι, ουτω πραττειν ουκ επιθυμιας εωντα ακολαστους ειναι και ταυτας επιχειρουντα πληρουν, ανηνυτον κακον, ληστου βιον ζωντα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati