Ωσπερ οι κορυβαντιωντες, ουκ εμφρονες οντες, ορχουνται, ουτω και οι μελοποιοι, ουκ εμφρονες οντες, τα καλα μελη ταυτα ποιουσιν, αλλ' επειδαν εμβωσιν εις την αρμονιαν και εις τον ρυθμον, βακχευουσι και κατεχομενοι: ωσπερ αι βακχαι αρυτονται εκ των ποταμων μελι και γαλα κατεχομεναι, εμφρονες δε ουσαι ου, και των μελοποιων η ψυχη τουτο εργαζεται, οπερ αυτοι λεγουσι. Λεγουσι γαρ δηπουθεν προς ημας οι ποιηται, οτι απο κρηνων μελιρρυτων, εκ Μουσων κηπων τινων και ναπων δρεπομενοι τα μελη, ημιν φερουσιν ωσπερ αι μελιτται, και αυτοι ουτω πετομενοι: και αληθη λεγουσι: κουφον γαρ χρημα ποιητης εστι, και κτηνον και ιερον, και ου προτερον οιος τε ποιειν, πριν αν ενθεος τε γενηται και εκφρων, και ο νους μηκετι εν αυτω ενη: εως ο αν τουτι εχη το κτημα, αδυνατος πας ποιειν εστιν ανθρωπος και χρησμωδειν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati