Γιγνωσκων ο Κρονος ως ανθρωπεια φυσις ουδεμια ικανη τα ανθρωπινα διοικουσα αυτοκρατωρ παντα, μη ουχ υβρεως τε και αδικιας μεστουσθαι, ταυτ' ουν διανοουμενος εφιστη τοτε βασιλεας τε και αρχοντας ταις πολεσιν ημων ουκ ανθρωπους, αλλα γενους θειοτερου τε και αμεινονος, δαιμονας, οιον νυν ημεις δρωμεν τοις ποιμνιοις και οσων ημεροι εισιν αγελαι: ου βους βοων ουδε αιγας αιγων αρχοντας ποιουμεν αυτοισι τινας, αλλ' ημεις αυτων δεσποζομεν, αμεινον εκεινων γενος. Ταυτον δη και ο θεος αρα και φιλανθρωπος ων, το γενος αμεινον ημων εφιστη το των δαιμονων, ο δια πολλης μεν αυτοις ραστωνης, πολλης δ' ημιν, επιμελουμενον ημων, ειρηνην τε και αιδω και ευνομιαν και αφθονιαν δικης παρεχομενον, αστασιαστα και ευδαιμονα τα των ανθρωπων απειργαζετο γενη.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati