Τυφλουται περι το φιλουμενον ο φιλων, ωστε τα δικαια και τα αγαθα και τα καλα κακως κρινει, το αυτου προ του αληθους αει τιμαν δειν ηγουμενος: ουτε γαρ εαυτον ουτε τα εαυτου χρη τον γε μεγαν ανδρα εσομενον στεργειν, αλλα τα δικαια, εαντε παρ' αυτω εαντε παρ' αλλω μαλλον πραττομενα τυγχανη. Εκ ταυτου δε αμαρτηματος τουτου και το την αμαθιαν την παρ' αυτω δοκειν σοφιαν ειναι γεγονε πασιν: οθεν ουκ ειδοτες, ως επος ειπειν, ουδεν, οιομεθα τα παντα ειδεναι, ουκ επιτρεποντες δε αλλοις α μη επισταμεθα πραττειν, αναγκαζομεθα αμαρτανειν αυτοι πραττοντες. Διο παντα ανθρωπον χρη φευγειν το σφοδρα φιλειν αυτον τον δ' εαυτου βελτιω διωκειν αει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati