Σωκρατη δ' εγω επαινειν, ω ανδρες, ουτως επιχειρησω, δί εικονων. Ουτος μεν ουν ισως οιησεται επι τα γελοιοτερα, εσται δ' η εικων του αληθους ενεκα, ου του γελοιου. Φημι γαρ δη ομοιοτατον αυτον ειναι τοις σιληνοις τουτοις τοις εν τοις ερμογλυφειοις καθημενοις, ουστινας εργαζονται οι δημιουργοι συριγγας η αυλους εχοντας, οι διχαδε διοιχθεντες φαινονται ενδοθεν αγαλματα εχοντες θεων. Και φημι αυ εοικεναι αυτον τω σατυρω τω Μαρσυα. Οτι μεν ουν το γε ειδος ομοιος ει τουτοις, ω Σωκρατες, ουδ' αυτος αν που αμφισβητησαις: ως δε και ταλλα εοικας, μετα τουτο ακουε. Υβριστης ει: η ου; Εαν γαρ μη ομολογης, μαρτυρας παρεξομαι. Αλλ' ουκ αυλητης; Πολυ γε θαυμασιωτερος εκεινου. Ο μεν γε δί οργανων εκηλει τους ανθρωπους τη απο του στοματος δυναμει: συ δ' εκεινου τοσουτον μονον διαφερεις, οτι ανευ οργανων ψιλοις λογοις ταυτον τουτο ποιεις. Ημεις γουν οταν μεν του αλλου ακουωμεν λεγοντος και πανυ αγαθου ρητορος αλλους λογους, ουδεν μελει, ως επος ειπειν, ουδενι: επειδαν δε σου τις ακουη η των σων λογων αλλου λεγοντος, καν πανυ φαυλος η ο λεγων, εαντε γυνη ακουη εαντε ανηρ εαντε μειρακιον, εκπεπληγμενοι εσμεν και κατεχομεθα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati