Ημεις γουν, οταν μεν του αλλου ακουωμεν λεγοντος, και πανυ αγαθου ρητορος, αλλους λογους, ουδεν μελει, ως επος ειπειν, ουδενι: επειδαν δε σου τις ακουη, η των σων λογων αλλου λεγοντος, καν πανυ φαυλος η ο λεγων, εαν τε γυνη ακουη, εαν τε ανηρ, εαν τε μειρακιον, εκπεπληγμενοι εσμεν και κατεχομεθα. Εγω γουν, ω ανδρες, ει μη εμελλον κομιδη δοξειν μεθυειν, ειπον, ομοσας αν υμιν οια δη πεπονθα αυτος υπο των τουτου λογων και πασχω ετι και νυνι. Οταν γαρ ακουω, πολυ μοι μαλλον η των κορυβαντιωντων η τε καρδια πηδα και δακρυα εκχειται υπο των λογων των τουτου. Ορω δε και αλλους παμπολλους τα αυτα πασχοντας.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati