Οι δ' ανθρωποι δια το αυτων δεος του θανατου και των κυκνων καταψευδονται, και φασιν αυτους θρηνουντας τον θανατον υπο λυπης εξαδειν, και ου λογιζονται οτι ουδεν ορνεον αδει οταν πεινη η ριγω η τινα αλλην λυπην λυπηται, ουδε αυτη η τε αηδων και χελιδων και ο εποψ, α δη φασι δια λυπην θρηνουντα αδειν. Αλλ' ουτε ταυτα μοι φαινεται λυπουμενα αδειν ουτε οι κυκνοι, αλλ' ατε οιμαι του Απολλωνος οντες, μαντικοι τε εισι και προειδοτες τα εν Αιδου αγαθα αδουσι και τερπονται εκεινην την ημεραν διαφεροντως η εν τω εμπροσθεν χρονω. Εγω δε και αυτος ηγουμαι ομοδουλος τε ειναι των κυκνων και ιερος του αυτου θεου, και ου χειρον εκεινων την μαντικην εχειν παρα του δεσποτου, ουδε δυσθυμοτερον αυτων του βιου απαλλαττεσθαι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati