Ταυτα Σωκρατης εγιγνωσκε περι του θανατου: « Εγω μεν πολλακις θελω τετελευτηκεναι, ει ο ανθρωπος, ελθων εις Αιδου, οπου απαντες εισιν οι τετελευτηκοτες, γνωρισει τους αληθως δικαστας, οιπερ λεγονται εκει δικαζειν, Μινως τε και Ταδαμανθυς και Αιακος και ριπτολεμος και αλλοι οσοι των ημιυεων οιηγαγον ριον μετα του δικαιου. Επι ποσω δ' αν τις δεξαιτο εξετασαι τον επι Τροιαν αγαγοντα την πολλην στρατιαν η Οδυσσεα η Σισυφον; Εκεινοις δη διαλεγεσθαι και εςεταζειν αμηχανον αν ειη ευδαιμονιας. Προς δε τουτοις ευοαιμονεστεροι εισιν οι εκει των ενβαοε, οτι ηδη τον λοιπον χρονον αθανατοι εισιν. Ει ουν τοιουτον ο θανατος εστι, κερδος λεγω αυτον ειναι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati