Δεομεθα δη και πατερων και μητερων τη αυτη ταυτη διανοια χρωμενους τον επιλοιπον βιον διαγειν, καν ειδεναι οτι ου θρηνουντες ουδε ολοφυρομενοι ημας ημιν μαλιστα χαριουνται, αλλ' ει τις εστι τοις τετελευτηκοσιν αισθησις των ζωντων, ουτως αχαριστοι ειεν αν μαλιστα, εαυτους τε κακουντες και βαρεως φεροντες τας συμφορας· κουφως δε και μετριως μαλιστ' αν χαριζοιντο. Τα μεν γαρ ημετερα τελευτην ηδη εξει ηπερ καλλιστη γιγνεται ανθρωποις, ωστε πρεπει αυτα μαλλον κοσμειν η θρηνειν γυναικων δε των ημετερων και παιδων επιμελουμενοι και τρεφοντες και ενταυθα τον νουν τρεποντες της τε τυχης μαλιστ' αν ειεν εν ληθη και ζωεν καλλιον και ορθοτερον και ημιν προσφιλεστερον. Ταυτα δη ικανα τοις ημετεροις παρ' ημων αγγελλειν τη δε πολει παρακελευοιμεθ' αν οπως ημιν και πατερων και υεων επιμελησονται, τους μεν παιδευοντες κοσμιως, τους δε γηροτροφουντες αξιως νυν δε ισμεν οτι και εαν μη ημεις παρακελευωμεθα, ικανως επιμελησεται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati