Ψηφισαμενων των Αθηναιων βοηθειν τοις Λακεδαιμονιοις προς τους Θηβαιους μαχομενοις, Ξενοφων επεμψε τους υιους, Διοδωρον και Γρυλλον, στρατευσαμε νους υπερ των Λακεδαιμονιων και γαρ επεπαιδευντο αυτοθι εν τη Σπαρτη. Ο μεν ουν Διοδωρος, ουδεν επιφανες πραξας, εκ της μαχης περι Μαντινειαν ανασωζεταν ο δε Γρυλλος ισχυρως αγωνισαμενος εν τη μαχη ετελευτησεν. Τηνικαυτα δη τον Ξενοφωντα φασι θυειν εστεμμενον, απαγγελθεντος δ' αυτω του υιου θανατου, περιελομενον τον στεφανον, εξεταζειν τινα τροπον ετελευτησε· των δε απαγγειλαντων, οτι γενναιως αριστευων, και πολλους των πολεμιων αποκτεινας, μικρον παντελως διαστησαντα χρονον, και τω λογισμω το παθος παρακατασχοντα, επιθεμενον παλιν τον στεφανον, επιτελειν την θυσιαν. Ενιοι δε ουδε δακρυσαι φασιν αυτον, αλλα μονον ειπειν· «Ηιδειν αυτον θνητον γεγεννηκως».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati