Την των Φαλισκων πολιν πολιορκουντες οι Ρωμαιοι ταυτη προσκαθημενοι διετριβησαν, ει μη τοιονδε τι εγενετο. Γραμματιστης τις, εν αυτη παιδας ουτ' ολιγους ουτ' αφανεις παιδευων, επειθ' υπ' οργης η και κερδους ελπιδι, παντας αυτους εξω τε του τειχους ως και επ' αλλο τι εξηγαγεν, τοσουτον γαρ που της αδειας αυτοις περιην ωστε και τοτε συμφοιταν, και προς τον Καμιλλον εκομισε, πασαν αυτω την πολιν δι αυτων παραδιδοναι λεγων. Αλλα ο Καμιλλος της τε αρετης αμα της των Ρωμαιων και των συμπτωματων των ανθρωπινων ενθυμηθεις, ουκ ηξιωσεν εκ προδοσιας αυτους ελειν, αλλα τω χειρε εκ τουπισω του προδοτου δησας, παρεδωκεν αυτον αυτοις τοις παισιν αγαγειν οικαδε. Γενομενου δε τουτου οι Φαλισκοι ουκετ' αντεσχον, αλλ' εθελονται ωμολογησαν αυτω, θαυμαστην τινα φιλιαν παρ' αυτου προσδοκησαντες εξειν, ουγε και πολεμιου ουτω δικαιου επεπειραντο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati