Ηδη προς τω τελευταν οντος του Περικλεους, περικαθημενοι των πολιτων οι βελτιστοι και των φιλων οι περιοντες, λογον εποιουντο της αρετης και της δυναμεως οση γενοιτο, και τας πραξεις ανεμετρουντο και των τροπαιων το πληθος· εννεα γαρ ην α, στρατηγων και νικων, εστησεν υπερ της πολεως. Ταυτα, ως ουκετι συνιεντος, αλλα καθηρημενου την αισθησιν αυτου, διελεγοντο προς αλληλους. Ο δε πασιν ετυγχανε τον νουν προσεσχηκως, και φθεγξαμενος εις μεσον, εφη θαυμαζειν, οτι ταυτα μεν επαινουσιν αυτου και μνημονευουσιν, α και προς τυχην εστι κοινα, και μεγιστον ου λεγουσιν· «Ουδεις γαρ», εφη, «δι εμε των οντων Αθηναιων μελαν Ιματιον περιεβαλετο».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati