Ωσπερ ουν ο Αλεξανδρος τον Βουκεφαλον πρεσβυτερον οντα μη βουλομενος πιεζειν ετεροις ιπποις εχρητο προ της μαχης, εφοδευων την φαλαγγα και καθιστας εις την ταξιν, ειτα δους το συνθημα και μεταβας επ' εκεινον ευθυς επηγε τοις πολεμιοις και διεκινδυνευεν, ουτως ο πολιτικος, αν εχη νουν, αυτος αυτον ηνιοχων πρεσβυτην γενομενον αφεξεται των ουκ αναγκαιων και παρησει τοις ακμαζουσι χρησθαι προς τα μικροτερα την παλιν, εν δε τοις μεγαλοις αυτος αγωνιειται προθυμως. Οι μεν γαρ αθληται τα σωματα των αναγκαιων πονων αθικτα τηρουσι και ακεραια προς τους αχρηστους· ημεις τουναντιον, εωντες τα μικρα και φαυλα, τοις αξιοις σπουδης φυλαξομεν ημας αυτους.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati