Εσχεν ουν αναβολην ο πολεμος τοτε· του δε χειμωνος παρελθοντος αυθις επηει δια Συριας, οι δε στρατηγοι δια Λιβυης. Αλοντος δε Πηλουσιου, λογος ην ενδουναι Σελευκον ουκ ακουσης της Κλεοπατρας. Η δ' εκεινου μεν γυναικα και παιδας Αντωνιω κτειναι παρειχεν, αυτη δε θηκας εχουσα και μνηματα κατεσκευασμενα περιττως εις τε καλλος και υφος, α προσωκοδομησε τω ναω της Ισιδος· ενταυθα των βασιλικων συνεφορει τα πλειστης αξια σπουδης, χρυσον αργυρον σμαραγδον μαργαριτην εβενον ελεφαντα κιναμωμον, επι πασι δε δαδα πολλην και στυππειον, ωστε δεισαντα περι των χρηματων Καισαρα, μη τραπομενη προς απογνωσιν η γυνη διαφθειρη και καταφλεξη τον πλουτον, αει τινας ελπιδας αυτη φιλανθρωπους προσπεμπειν, αμα τω στρατω πορευομενον επι την πολιν. Ιδρυθεντος δ' αυτου περι τον ιπποδρομον, Αντωνιος επεξελθων ηγωνισατο λαμπρως και τροπην των Καισαρος ιππεων εποιησε, και κατεδιωξεν αχρι του στρατοπεδου. Μεγαλυνομενος δε τη νικη παρηλθεν εις τα βασιλεια, και την Κλεοπατραν κατεφιλησεν εν τοις οπλοις, και τον ηγωνισμενον προθυμοτατα των στρατιωτων συνεστησεν. Η δ' αριστειον αυτω θωρακα χρυσουν και κρανος εδωκεν εκεινος μεν ουν ο ανθρωπος λαβων ταυτα δια νυκτος ηυτομολησεν ως Καισαρα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati