Γυνη τις τον εαυτης ανδρα θαψασα, εκαστης ημερας επιουσα προς το μνημειον εθρηνει. Αροτριων δε τις, ερασθεις της γυναικος, καταλιπων τους βοας, ηλθε και αυτος προς το μνημα και συνεθρηνει τη γυναικι. Της δε πυθομενης τι δηποτε και αυτος οδυρεται· «Οτι - φησι - την εμην γυναικα κατωρυξα χθες». Της δε ειπουσης· «Και εμοι τουτο συμβεβηκεν», εκεινος αυτην επεισε συνειναι· «Εγω γαρ φιλησω σε ως εκεινην, και συ παλιν εμε ως τον σαυτης ανδρα». Εν τουτω δε κλεπτης ηλθε και τους βοας λυσας απηλασεν. Ο δε αισθομενος κοπτεσθαι και οιμωζειν ενεστησατο. Της δε γυναικος θαυμασασης και ειπουσης· «Παλιν κλαιεις;» εκεινος ολοφυρομενος εβοα· «Νυν επ' αληθειας κλαιω».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati