Ταυτην ουν εχουσαι την δυναμιν αι ψυχαι συμφυτον μεν αμυδραν δε και δυσφανταστον ομως εξανθουσι πολλακις και αναλαμπουσιν εν τε τοις ενυπνιοις και περι τας τελευτας ενιαι καθαρου γιγνομενου του σωματος η τινα κρασιν οικειαν προς τουτο λαμβανοντος, ωστε το λογιστικον και φροντιστικον ανιεσθαι και απολυεσθαι των παροντων, τω αλογω και φαντασιαστικω του μελλοντος επιστρεφομεναι. Ου γαρ, ως ο Ευριπιδης φησι, «Μαντις αριστος οστις εικαζει καλως», αλλ' ουτος εμφρων μεν ανηρ και τω νουν εχοντι της ψυχης και μετ' εικοτος ηγουμενω καθ' οδον επομενος, το δε μαντικον ωσπερ γραμματειον αγραφον και αλογον και αοριστον εξ' αυτου, δεκτικον δε φαντασιων παθεσι και προαισθησεων, ασυλλογιστως απτεται του μελλοντος, οταν εκστη μαλιστα του παροντος.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati