Μολις Δαρειος δ'ευρισκεται πολλων ακοντισματων καταπλεως το σωμα κειμενος εν αρμαξη, μικρον απολειπων του τελευταν· ομως δε και πιειν ητησε, και πιων υδωρ ψυχρον, ειπε προς τον δοντα Πολυστρατον· «Ω ανθροπε, τουτο μοι περας γεγονε δυστυχιας απασης, ευ παθειν αμειψασθαι μη δυναμενον· αλλ'Αλεξανδρος αποδωσει σοι την χαριν, Αλεξανδρω δ'οι θεοι της μητερα και γυναικα και παιδας τους εμους επιεικειας, ω ταυτην διδωμι την δεξιαν δια σου. » Ταυτ'ειπων και λαβομενος της του Πολυστρατου χειρος, εξελιτεν. Αλεξανδρος δ'ως επηλθεν, αλγων τε τω παθει φανερος ην, και την εαυτου χλαμυδα λυσας επεβαλε τω σοματι και περιεστειλε.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati