Του Φαβρικιου την αρχην παραλαβοντος, ηκεν ανηρ εις το στρατοπεδον προς αυτον, επιστολην κομιζων ην εγραψεν ο του βασιλεως ιατρος, επαγγελλομενος φαρμακοις αναιρησειν τον Πυρρον, ει χαρις αυτω παρ' εκεινων ομολογηθειη λυσαντι τον πολεμον ακινδυνως. Ο δε Φαβρικιος δυσχερανας προς την αδικιαν του ανθρωπου, και τον συναρχοντα διαθεις ομοιως, επεμψε γραμματα προς τον Πυρρον κατα ταχος, φυλαττεσθαι την επιβουλην κελευων. Ειχε δ' ουτως τα γεγραμμενα· «Γαιος Φαβρικιος και Κοιντος Αιμιλιος υπατοι Ρωμαιων Πυρ ρω βασιλει χαιρειν. Ουτε φιλων ευτυχης εοικας ειναι κριτης ουτε πολεμιων. Γνωση δε την πεμφθεισαν ημιν επιστολην αναγνους, οτι χρηστοις και δικαιοις ανδρασι πολεμεις, αδικοις δε και κακοις πιστευεις. Ουδε γαρ ταυτα ση χαριτι μηνυομεν, αλλ' οπως μη το σον παθος ημιν διαβολην ενεγκη και δολω δοξωμεν, ως αρετη μη δυναμενοι, κατεργασασθαι τον πολεμον».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati