Σελευκος ο Καλλινικος εν τη προς Γαλατας μαχη παν αποβαλων το στρατευμα και την δυναμιν, αυτος δε περισπασας το διαδημα και φυγων ιππω μετα τριων η τετταρων ανοδιαις και πλαναις πολυν δρομον, ηδη δι ενδειαν απαγορευων επαυλιω τινι προσηλθε, και τον δεσποτην αυτον ευρων κατα τυχην αρτον και υδωρ ητεσεν. Ο δε και ταυτα και των αλλων οσα παρην εν αγρω δαψιλως επιδιδους και φιλοφρονουμενος εγνωρισε το προσωπον του βασιλεως, και περιχαρης γενομενος τη συντυχια της χρειας ου κατεσχεν ουδε συνεψευσατο βουλομενω λανθανειν, αλλ'αχρι της οδου προπεμψας και απολυομενος, «Υγιαιν'», ειπεν, «ω βαιλευ Σελευκε». Κακεινος εκτεινας την δεξιαν αυτω και προσελκομενος ως φιλησων, ενευσεν ενι των μετ' αυτου ξιφει τον τραχηλον αποκοψαι του ανθρωπου.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati