Φαβιος Μαξιμος Αννιβα μαχεσθαι μη βουλομενος αλλα τριβειν χρονω την δυναμιν αντου και χρηματων ενδεα και αιτιων ουσαν επακολουθει δια τιον τραχεων και ορεινων αντιπαρεξιων· καταγελωντων δε των πολλων και παιδαγωγον Αννιβα καλουντων μικρα ψροντιζων εχρητο τοις αυτου λογιομοις· και προς τους φιλους ελεγεν οτι τον σκωμματα φοβουμενον και λοιδοριας δειλατερον ηγειται του φευγοντος τους πολεμιους. Επει δε του ουναρχοντος Μινουκιου καταβαλοντος τινας των πολεμιων πολυς ην λογος ως ανδρος αξιου της Ρωμης, μαλλον ειπε την ευτυχιαν η την ατυχιαν του Μινουκιου φοβεισθαι. Και μετα μικρον ενεδρα του Μινουκιου περιπεσοντος και κινδυνευοντος απολεσθαι μετα της εαυτου δυναμεως, Φαβιος επιβοηθησας των τε πολεμιων πολλους διεφθειρε κακεινον εσωσεν. Ο μεν ουν Αννιβας ειπε προς τους φιλους· «Ου πολλακις εγω προυλεγον υμιν την επι των ορων νεφελην οτι κειμασει ποτε εφ' ημας;».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati