Ενθα δη Θεμιστοκλης, απορων τοις ανθρωπινοις λογισμοις προσαγεσθαι το πληθος, ωσπερ εν τραγωδια μηχανην αρας, σημεια δαιμονια και χρησμους επηγεν αυτοις, σημειον μεν λαμβανων το του δρακοντος, ος αφανης ταις ημεραις εκειναις εκ του σηκου δοκει γενεσθαι, και τας καθ' ημεραν αυτω προτιθεμενας απαρχας ευρισκοντες αψαυστους, οι ιερεις εξηγγελλον εις τους πολλους, του Θεμιστοκλεους λογον διαδιδοντος ως απολελοιπε την πολιν η θεος υφηγουμενη προς την θαλασσαν αυτοις· τω δε χρησμω παλιν εδημαγωγει, λεγων μηδεν αλλο δηλουσθαι ξυλινον τειχος η τας ναυς· διο και την Σαλαμινα θειαν, ουχι δεινην ουδε σχετλιαν καλειν τον θεον, ως ευτυχηματος μεγαλου τοις Ελλησιν επωνυμον εσομενην.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati