È notte fonda nell'accampamento e Bruto è immerso nei suoi pensieri, quando all'improvviso ha una visione inquietante, che gli preannuncia la morte sul campo di battaglia di Filippi

Ως ουν ο Βρουτος εμελλεν εξ Ασιας διαβιβαζειν το στρατευμα, νυξ μεν ην βαθυτατη, φως δ' ειχεν ου πανυ λαμπρον η σκηνη, παν δε το στρατοπεδον σιωπη κατειχεν. Ο δε συλλογιζομενος τι και σκοπων προς εαυτον, εδοξεν αισθεσθαι τινος εισιοντος· αποβλεψας δε προς την εισοδον, ορα δεινην και αλλοκοτον οψιν εκφυλου σωματος και φοβερου, σιωπη παρασταντος αυτω. Τολμησας δ' ερεσθαι· «Τις ποτ' ων - ειπεν - ανθρωπων η θεων, η τι βουλομενος ηκεις ως ημας;»· υποφθεγγεται δ' αυτω το φασμα· «Ο σος, ω Βρουτε, δαιμων κακος· οψει δε με περι Φιλιππους». Και ο Βρουτος ου διαταραχθεις· «Οψομαι» ειπεν. Αφανισθεντος δ'αυτου, τους παιδας εκαλει, και μητ' ακουσαι τινα φωνην μητ' ιδειν οψιν φασκοντων, τοτε μεν επηγρυπνησεν· αμα δ' ημερα τραπομενος προς Κασσιον εφραζε την οψιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati