Εστι δε και ταυτα πολλων ακουσαι διεξιοντων, ως τις αυτω μαντις ημερα Μαρτιου μηνος ην Ειδους Ρωμαιοι καλουσι προειποι μεγαν φυλαττεσθαι κινδυνον: ελθουσης δε της ημερας, προιων ο Καισαρ εις την συγκλητον ασπασαμενος προσπαιξειε τω μαντει φαμενος: "αι μεν δη Μαρτιαι Ειδοι παρεισιν", ο δ' ησυχη προς αυτον ειποι: "ναι παρεισιν, αλλ' ου παρεληλυθασι". Προ μιας δ' ημερας Μαρκου Λεπιδου δειπνιζοντος αυτον, ετυχε μεν επιστολαις υπογραφων ωσπερ ειωθει κατακειμενος: εμπεσοντος δε λογου, ποιος αρα των θανατων αριστος, απαντας φθασας εξεβοησεν: "ο απροσδοκητοσ". Μετα ταυτα κοιμωμενος ωσπερ ειωθει παρα τη γυναικι, πασων αμα των θυρων του δωματιου και των θυριδων αναπεταννυμενων, διαταραχθεις αμα τω κτυπω και τω φωτι καταλαμπουσης της σεληνης, ησθετο την Καλπουρνιαν βαθεως μεν καθευδουσαν, ασαφεις δε φωνας και στεναγμους αναρθρους αναπεμπουσαν εκ των υπνων: εδοκει δ' αρα κλαιειν εκεινον επι ταις αγκαλαις εχουσα κατεσφαγμενον. Ημερας δ' ουν γενομενης εδειτο του Καισαρος, ει μεν οιον τε, μη προελθειν, αλλ' αναβαλεσθαι την συγκλητον: ει δε των εκεινης ονειρων ελαχιστα φροντιζει, σκεψασθαι δια μαντικης αλλης και ιερων περι του μελλοντος. Ειχε δε τις ως εοικε κακεινον υποψια και φοβος: ουδενα γαρ γυναικισμον εν δεισιδαιμονια προτερον κατεγνωκει της Καλπυρνιας, τοτε δ' εωρα περιπαθουσαν. Ως δε και πολλα καταθυσαντες οι μαντεις εφρασαν αυτω δυσιερειν, εγνω πεμψας Αντωνιον αφειναι την συγκλητον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati