Εν δε τουτω Δεκιμος Βρουτος επικλησιν Αλβινος, πιστευομενος μεν υπο Καισαρος, ωστε και δευτερος υπ' αυτου κληρονομος γεγραφθαι, τοις δε περι Βρουτον τον ετερον και Κασσιον μετεχων της συνωμοσιας, φοβηθεις μη, την ημεραν εκεινην διακρουσαμενου του Καισαρος, εκπυστος η πραξις γενηται, τους τε μαντεις εχλευαζε, και καθηπτετο του Καισαρος, ως αιτιας και διαβολας εαυτω κτωμενου προς την συγκλητον, εντρυφασθαι δοκουσαν: ηκειν μεν γαρ αυτην κελευσαντος εκεινου, και προθυμους ειναι ψηφιζεσθαι παντας, οπως των εκτος Ιταλιας επαρχιων βασιλευς αναγορευοιτο, και φοροιη διαδημα την αλλην επιων γην τε και θαλασσαν: ει δε φρασει τις αυτοις καθεζομενοις νυν μεν απαλλαττεσθαι, παρειναι δ' αυθις, οταν εντυχη βελτιοσιν ονειροις Καλπουρνια, τινας εσεσθαι λογους παρα των φθονουντων; η τινα των φιλων ανεξεσθαι, διδασκοντων ως ουχι δουλεια ταυτα και τυραννις εστιν; αλλ' ει δοκει παντως, εφη, την ημεραν αφοσιωσασθαι, βελτιον αυτον παρελθοντα και προσαγορευσαντα την βουλην υπερθεσθαι. Ταυθ' αμα λεγων ο Βρουτος ηγε της χειρος λαβομενος τον Καισαρα


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati