Ταυτα του Κλεομβροτου διελθοντος, ο Ηρακλεων "ουδεις μεν", εφη, "των βεβηλων και αμυητων και περι θεων δοξας ασυγκρατους ημιν εχοντων παρεστιν: αυτοι δε παραφυλαττωμεν αυτους, ω Φιλιππε, μη λαθωμεν ατοπους υποθεσεις και μεγαλας τω λογω διδοντες". "Ευ λεγεισ", ο Φιλιππος ειπεν, "αλλα τι μαλιστα σε δυσωπει των υπο Κλεομβροτου τιθεμενων;". Και ο Ηρακλεων "το μεν εφεσταναι τοις χρηστηριοισ", ειπε, "μη θεους οις απηλλαχθαι των περι γην προσηκον εστιν, αλλα δαιμονας υπηρετας θεων, ου δοκει μοι κακως αξιουσθαι: το δε τοις δαιμοσι τουτοις μονονουχι δραγδην λαμβανοντας εκ των επων των Εμπεδοκλεους: αμαρτιας και ατας και πλανας θεηλατους επιφερειν, τελευτωντας δε και θανατους ωσπερ ανθρωπων υποτιθεσθαι, θρασυτερον ηγουμαι και βαρβαρικωτερον". Ηρωτησεν ουν ο Κλεομβροτος τον Φιλιππον, οστις ειη και οποθεν ο νεανιας: πυθομενος δε τουνομα και την πολιν, "ουδ' αυτους ημασ", εφη, "λανθανομεν, ω Ηρακλεων, εν λογοις ατοποις γεγονοτες: αλλ' ουκ εστι περι πραγματων μεγαλων μη μεγαλαις προσχρησαμενον αρχαις επι το εικος τη δοξη προελθειν. Συ δε σεαυτον λεληθας ο διδως αφαιρουμενος: ομολογεις γαρ ειναι δαιμονας, τω δε μη φαυλους αξιουν ειναι μηδε θνητους ουκετι δαιμονας φυλαττεις: τινι γαρ των θεων διαφερουσιν, ει και κατ' ουσιαν το αφθαρτον και κατ' αρετην το απαθες και αναμαρτητον εχουσι;".


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati