Πολλων και πολιτικων ανδρων και φιλοσοφων απηντηκοτων αυτω και συνηδομενων, ο Αλεξανδρος ηλπιζε και Διογενην τον Σινωπεα ταυτο ποιησειν, διατριβοντα περι Κορινθον. Ως δ' εκεινος, ελαχιστον Αλεξανδρου λογον εχων, εν τω Κρανειω σχολην ηγεν, αυτος επορευετο προς αυτον: ετυχε δε κατακειμενος εν ηλιω. Και μικρον μεν ανεκαθισεν, ανθρωπων τοσουτων επερχομενων, και διεβλεψε εις τον Αλεξανδρον. Ως δ' εκεινος ασπασαμενος και προσειπων αυτον ηρωτησεν ει τινος τυγχανει δεομενος, Μικρον ειπεν απο του ηλιου μεταστηθι. Προς τουτο λεγεται τον Αλεξανδρον ουτω διατεθηναι και θαυμασαι καταφρονηθεντα την υπεροψιαν και το μεγεθος του ανδρος, ωστε, των περι αυτον ως απηεσαν διαγελωντων και σκωπτοντων, αλλα μεν εγω ειπεν ει μη Αλεξανδρος ημην, Διογενης αν ημην.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati