Παι, εφη, καλει Χαρμιδην, ειπων οτι βουλομαι αυτον ιατρω συστησαι περι της ασθενειας ης πρωην προς με ελεγεν οτι ασθενοι. Προς ουν εμε ο Κριτιας, Εναγχος τοι εφη Βαρυνεσθαι τι την κεφαλην εωθεν ανισταμενος: αλλα τι σε κωλυει προσποιησασθαι προς αυτον επιστασθαι τι κεφαλης φαρμακον; Ουδεν, ην δ' εγω: μονον ελθετω. Αλλ' ηξει, εφη. Ο ουν και εγενετο ηκε γαρ, και εποιησε γελωτα πολυν: εκαστος γαρ ημων των καθημενων συγχωρων τον πλησιον εωθει σπουδη, ινα παρ' αυτω καθεζοιτο, εως των επ' εσχατω καθημενων τον μεν ανεστησαμεν, τον δε πλαγιον κατεβαλομεν ο δ' ελθων μεταξυ εμου τε και του Κριτιου εκαθεζετο ενταυθα μεντοι, ω φιλε, εγω ηδη ηπορουν, και μου η προσθεν θρασυτης εξεκεκοπτο, ην ειχον εγω ως πανυ ραδιως αυτω διαλεξομενος: επειδη δε, φρασαντος του Κριτιου οτι εγω ειην ο το φαρμακον επισταμενος, ενεβλεψεν τε μοι τοις οφθαλμοις αμηχανον τι οιον και ανηγετο ως ερωτησων, και οι εν τη παλαιστρα απαντες περιερρεον ημας κυκλω κομιδη, τοτε δη, ω γενναδα, ειδον τε τα εντος του ιματιου και εφλεγομην και ουκετ' εν εμαυτου ην.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati