Αθηναιοις δε φασι την συμφοραν ουχ ηκιστα δια τον αγγελον απιστον γενεσθαι. Ξενος γαρ τις ως εοικεν αποβας εις Πειραια και καθισας επι κουρειον, ως εγνωκοτων ηδη των Αθηναιων λογους εποιειτο περι των γεγονοτων. Ο δε κουρευς ακουσας, πριν αλλους πυνθανεσθαι, δρομω συντεινας εις το αστυ και προσβαλων τοις αρχουσιν ευθυς κατ' αγοραν ενεβαλε τον λογον. Εκπληξεως δε και ταραχης ως εικος γενομενης, οι μεν αρχοντες εκκλησιαν συναγαγοντες εισηγαγον τον ανθρωπον: ως δ' ερωτωμενος παρ' ου πυθοιτο, σαφες ουδεν ειχε φραζειν, δοξας λογοποιος ειναι και ταραττειν την πολιν, εις τον τροχον καταδεθεις εστρεβλουτο πολυν χρονον, εως επηλθον οι το παν κακον ως ειχεν απαγγελλοντες. Ουτω μολις ο Νικιας επιστευθη παθων α πολλακις αυτοις προειπεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati