Παρα τω Νικομηδη ου πολυν χρονον διατριψας, ο Καισαρ αποπλεων αλισκεται περι την Φαρμακουσσαν νησον υπο πειρατων. Πρωτον μεν ουν λυτρα εικοσι ταλαντα απ' αυτου αιτησαμενων, κατεγελασεν ως ου γιγνωσκοντων ον κατεχοιεν, αυτος δ' ωμολυγησε πεντηκοντα τισειν επειτα των περι αυτον αλλον εις υιλλην διαπεμψας πολιν επι τον των χρηματων πορισμον, εν ανθρωποις ψονικωτατοις Κιλιξι απολειπομενος, ουτω καταφρονητικως ειχεν, ωστε οσακις αναπαυοιτο προσεταττεν αυτοις σιωπαν, και επι πολλης αδειας συνεπαιζε και συνεγυμναζετο, και ποιηματα γραφων και λογους τινας ακροαταις εκκινοις εχρητο, και τους μη θαυμαζοντας αντικρυς απαιδευτους και βαρβαρους απεκαλει, και συν γελωτν πολλακις ηπειλησε κρεμαν αυτους· οι δ' εχαιρον, αφελεια τινι και παιδια την παρρησιαν ταυτην νεμοντες. Ως δ' ηκον εκ Μιλητου τα λυτρα, και οι πειραται αυτον ελυσαν, πλοια πληρωσας ευθυς επι τους ληστας ανηγετο: και των πλειστων κρατησας απαντας ανεσταυρωσεν, ωσπερ αυτοις δοκων παιζειν προυλεγε πολλακις.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati