Προαγοντας Αλεξανδρου εις Βαβυλωνα, Νεαρχος ο ναυαρχος απαντησας αυτω εφη τισιν εντυχειν Χαλδαιοις, παραινουσιν απεχεσθαι Βαβυλωνας τον Αλεξανδρον. Ο δ' ουκ εφροντισεν, αλλ' επορευετο. Προς δε τοις τειχεσι γενομενος, ειδε κορακας πολλους διαφερομενους και τυπτοντας αλληλους, ων ενιοι κατεπεσον παρ' αυτον. Επειτα, μηνυσεως γενομενης κατ' Απολλοδωρου του στρατηγου της Βαβυλωνας, ως περι αυτου θυσαιτο, εκαλει Πυθαγοραν τον μαντιν. Ουκ αρνουμενου δε του μαντεως την πραξιν, ηρωτησε των ιερων τον τροπον ειποντος δ' αυτου οτι το ηπαρ ην αλοβον· «Παπαι,» ειπεν, «ισχυρον το σημειον». Και τον Πυθαγοραν ουδεν ηδικησεν, ηχθετο δε μη πιθομενος τω Νεαρχω, και τα πολλα εξω της Βαβυλωνος κατασκηνων και περιπλεων τον Ευφρατην διετριβεν. Ηνοχλει δ' αυτον και αλλα σημεια πολλα. Και γαρ λεοντα των τρεφομενων μεγιστον και καλλιστον ημερος ονος επελθων και λακτισας ανειλεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati