Αλεξανδρος, ο των Μακεδονων βασιλευς, δωρεαν Φωκιωνι εκατον ταλαντα επεμψεν. Τουτων κομισθεντων εις Αθηνας, ηρωτησεν ο Φωκιων τους φεροντας τι δη ποτε, πολλων οντων Αθηναιων, αυτω μονω τοσαυτα πεμπει Αλεξανδρος. Ειποντων δε εκεινων· «Οτι σε κρινει μονον ανδρα καλον και αγαθον»· «Ουκουν,» ειπεν ο Φωκιων, «εασατω με και δοκειν αει ειναι τοσουτον». Ως δε ακολουθησαντες εις οικον αυτω πολλην εωρων ευτελειαν, την μεν γυναικα ματτουσαν, ο δε Φωκιων αυτος ανιμησας υδωρ εκ του φρεατος απενιπτετο τους ποδας, ετι μαλλον ενεκειντο και ηγανακτουν, δεινον ειναι λεγοντες ει φιλος ων του βασιλεως ουτω διαιτησεται πονηρως. Ιδων ουν ο Φωκιων πενητα πρεσβυτην εν τριβονιω ρυπαρω πορευομενον, ηρωτησεν, ει τουτου χειρονα νομιζουσιν αυτον. Ευφημειν δε εκεινων δεομενων· «Καν μην ουτος», ειπεν, «απ' ελαττονων εμου ζη και αρκειται».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati