Αλεξανδρος ευθυς προσδραμων τω ιππω και παραλαβων την ηνιαν επεστρεψε προς τον ηλιον, εννοησας οτι την σκιαν προσπιπτουσαν και σαλευομενην ορων προ αυτου διαταραττοιτο. Μικρα δε ουτω παρακαλπασας και καταψησας, ως εωρα πληρουμενον θυμου, απορριψας ησυχη την χλαμυδα και μετεωρισας αυτον ασφαλως περιεβη. Και μικρα μεν περιλαβων ταις ηνιαις τον χαλινον ανευ πληγης και σπαραγμου προανεστειλεν ως δε εωρα τον ιππον παυσαντα την απειλην, οργωντα δε προς τον δρομον, τας ηνιας χαλασας εδιωκεν ηδη φωνη θρασυτερα. Των δε περι τον Φιλιππον ην σιγη το πρωτον ως δε καμψας επεστρεψεν ορθως σοβαρος και γεγηθως, οι μεν αλλοι παντες ηλαλαξαν, ο δε πατηρ και δακρυσαι τι λεγεται προς την χαραν, και καταβαντος αυτου την κεφαλην φιλησας· «Ω παι,» ειπειν, «ζητει σεαυτω βασιλειαν ισην η Μακεδονια γαρ ουχ Ικανη εστι σε χωρειν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati