Ακουσας δ' ο Δημητριος την του πατρος οψιν και οτι εβουλετο τον Μιθριδατην εκποδων ποιεισθαι και διαφθειρειν ηχθεσθη σφοδρα· διοπερ του νεανισκου καθαπερ ειωθει γενομενου παρ' αυτω και συνοντος επι σχολης, φθεγξασθαι μεν ουκ ετολμησεν ουδε τη φωνη κατειπειν δια τον ορκον, υπαγαγων δε κατα μικρον απο των φιλων, ως εγεγονεσαν μονοι καθ' αυτους, τω στυρακι της λογχης κατεγραψεν εις την γην ορωντος αυτοι· «Φευγε, Μιθριδατα». Ταυτα δ' εκεινος ιδων, απεδρα νυκτος εις Καππαδοκιαν, και ταχυ την Αντιγονω γενομενην οψιν υπαρ αυτω συνετελει το χρεων πολλης γαρ και αγαθης εκρατησε χωρας, και το των Ποντικων βασιλεων γενος ογδοη που διαδοχη παυσαμενον υπο Ρωμαιων εκεινος περεσχε. Ταυτα μεν ουν ευφυιας δειγματα του Δημητριου προς επιεικειαν και δικαιοσυνην.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati