Ο Περικλης, βουλομενος τι παραλυπειν τους πολεμιους, εκατον και πεντηκοντα ναυς επληρου και πολλους και αγαθους οπλιτας και ιππεις αναβιβασαμενος εμελλεν αναγεσθαι, μεγαλην ελπιδα τοις πολιταις και φοβον ουκ ελαττω τοις πολεμιοις απο τοσαυτης ισχυος παρασχων. Ηδη δε πεπληρωμενων των νεων και του Περικλεους αναβεβηκοτος επι την εαυτου τριηρη, τον μεν ηλιον εκλιπειν συνεβη και γενεσθαι σκοτος, εκπλαγηναι δε παντας ως προς μεγα σημειον. Ορων ουν ο Περικλης περιφοβον τον κυβερνητην και διηπορημενον, ανεσχε την χλαμυδα προς οψεως αυτου, και παρακαλυψας ηρωτησε μη τι δεινον η δεινου τινος οιεται σημειον ως δ' ουκ εφη, «Τι ουν», ειπεν, «εκεινο τουτου διαφερει, πλην δτι μειζον τι της χλαμυδος εστι το πεποιηκος την επισκοτησιν;».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati