Λεγεται, τας Αλπεις υπερβαλλοντος αυτου, και πολιχνιον τι βαρβαρικον οικουμενον υπ' ανθρωπων πανταπασιν ολιγων και λυπρον παρερχομενου, τους εταιρους αμα γελωτι και μετα παιδιας· «Ηπου», ειπειν, «κανταυθα τινες εισιν υπερ αρχων φιλοτιμιαι και περι πρωτειων αμιλλαι και φθονοι των δυνατων προς αλληλους». Τον δε Καισαρα σπουδασαντα προς αυτους ειπειν· «Εγω μεν εβουλομην αν παρα τουτοις ειναι μαλλον πρωτος η παρα Τωμαιοις δευτερος». Ομοιως δε παλιν εν Ιβηρια, σχολης ουσης, αναγιγνωσκοντα τι των περι Α­λεξανδρου γεγραμμενων, σφοδρα γενεσθαι προς εαυτω πολυν χρονον, ειτα και δακρυσαν των δε φιλων θαυμασαντων την αιτιαν, ειπειν· «Ου δοκει υμιν αξιον ειναι λυπης, ει τηλικουτος μεν ων Αλεξανδρος ηδη τοσουτων εβασιλευεν, εμοι δε λαμπρον ουδεν ουπω πεπρακται;».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati