Εν ω καιρω και Λευκιος Αιμιλιος περιπεσων βιαιοις πληγαις εν χειρων νομω μετηλλαξε τον βιον, ανηρ παντα τα δικαια τη πατριδι κατα τον λοιπον βιον και κατα τον εσχατον καιραν, ει και τις ετερος, ποιησας. Οι δε Ρωμαιοι μεχρι μεν εμαχοντο κατα τας επιφανειας στρεφομενοι προς τους κεκυκλωκοτας, αντειχον: αει δε των περιξ απολλυμενων, και κατα βραχυ συγκλειομενοι, τελος αυτου παντες, εν οις και Μαρκος και Γναιος, επεσον, οι το προτερον ετος υπατοι γεγονοτες ανδρες αγαθοι και της Ρωμης αξιοι γενομενοι κατα τον κινδυνον. Κατα δε τον τουτων φονον και την συμπλοκην οι Νομαδες επομενοι τοις φευγουσι των ιππεων τους μεν πλειστους απεκτειναν, τους δε κατεκρημνισαν απο των ιππων. Ολιγοι δε τινες εις Ουενουσιαν διεφυγον, εν οις ην και Γαιος Τερεντιος ο των Ρωμαιων στρατηγος, ανηρ αισχραν μεν την ψυχην αλυσιτελη δε την αρχην την αυτου τη πατριδι πεποιημενος.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati