Πολεμικας χρειας, το μεν προς τας κατα θαλατταν, οπερ εικος, αμεινον ασκουσι και παρασκευαζονται Καρχηδονιοι δια το και πατριον αυτοις υπαρχειν εκ παλαιου την εμπειριαν ταυτην και θαλαττουργειν μαλιστα παντων ανθρωπων: το δε περι τας πεζικας χρειας πολυ δη τι Ρωμαιοι προς το βελτιον ασκουσι Καρχηδονιων. Οι μεν γαρ την ολην περι τουτο ποιουνται σπουδην, Καρχηδονιοι δε των μεν πεζικων εις τελας ολιγωρουσι, των δ' ιππικων βραχειαν τινα ποιουνται προνοιαν. Αιτιον δε τουτων εστιν οτι ξενικαις και μισθοφοροις χρωνται δυναμεσι, Ρωμαιοι δ' εγχωριοις και πολιτικαις. Ηι και περι τουτο το μερος ταυτην την πολιτειαν αποδεκτεον εκεινης μαλλον: η μεν γαρ εν ταις των μισθοφορων ευψυχιαις εχει τας ελπιδας αει της ελευθεριας, η δε Ρωμαιων εν ταις οφετεραις αρεταις και ταις των συμμαχων επαρκειαις. Διο καν ποτε πταισωσι κατα τας αρχας, Ρωμαιοι μεν αναμαχονται τοις ολοις. Καρχηδονιοι δε τουναντιον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati