Οπερ εκ μεν των κατα μερος γραφοντων τας ιστοριας ουχ οιον τε συνιδειν, ει μη και τας επιφανεστατας πολεις τις κατα μιαν εκαστην επελθων η και νη Δια γεγραμμενας χωρις αλληλων θεασαμενος ευθεως υπολαμβανει κατανενοηκεναι και το της ολης οικουμενης σχημα και την συμπασαν αυτης θεσιν και ταξιν: οπερ εστιν ουδαμως εικος. Καθολου μεν γαρ εμοιγε δοκουσιν οι πεπεισμενοι δια της κατα μερος ιστοριας μετριως συνοψεσθαι τα ολα παραπλησιον τι πασχειν, ως αν ει τινες εμψυχου και καλου σωματος γεγονοτος διερριμμενα τα μερη θεωμενοι νομιζοιεν ικανως αυτοπται γινεσθαι της ενεργειας αυτου του ζωου και καλλονης. Ει γαρ τις αυτικα μαλα συνθεις και τελειον αυθις απεργασαμενος το ζωον τω τ' ειδει και τη της ψυχης ευπρεπεια καπειτα παλιν επιδεικνυοι τοις αυτοις εκεινοις, ταχεως αν οιμαι παντας αυτους ομολογησειν διοτι και λιαν πολυ τι της αληθειας απελειποντο προσθεν και παραπλησιοι τοις ονειρωττουσιν ησαν. Εννοιαν μεν γαρ λαβειν απο μερους των ολων δυνατον, επιστημην δε και γνωμην ατρεκη σχειν αδυνατον. Διο παντελως βραχυ τι νομιστεον συμβαλλεσθαι την κατα μερος ιστοριαν προς την των ολων εμπειριαν και πιστιν. Εκ μεντοι γε της απαντων προς αλληλα συμπλοκης και παραθεσεως, ετι δ' ομοιοτητος και διαφορας, μονως αν τις εφικοιτο και δυνηθειη κατοπτευσας αμα και το χρησιμον και το τερπνον εκ της ιστοριας αναλαβειν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati