Ο μεν ουν Ρωμαιοις και Καρχηδονιοις συστας περι Σικελιας πολεμος τοιουτον εσχε το τελος, ετη πολεμηθεις εικοσι και τετταρα συνεχως, πολεμος, ων ισμεν ακοη μαθοντες, πολυχρονιωτατος και συνεχεστατος και μεγιστος. Εν τουτω, χωρις των λοιπων αγωνων και παρασκευων, απαξ μεν οι συναμφω πλειοσιν η πεντακοσιοις εναυμαχησαν προς αλληλους. Απεβαλον γε μην Ρωμαιοι μεν εν τω πολεμω τουτω πεντηρεις μετα των εν ταις ναυαγιαις διαφθαρεισων εις επτακοσιας, Καρχηδονιοι δ' εις πεντακοσιας. Ει δε τις βουληθειη συλλογισασθαι την διαφοραν των πεντηρικων πλοιων προς τας τριηρεις, αις οι τε Περσαι προς τους Ελληνας και παλιν Αθηναιοι και Λακεδαιμονιοι προς αλληλους εναυμαχουν, ου δυνηθειη τηλικαυτας δυναμεις ευρειν εν θαλαττη διηγωνισμενας. Εξ ων δηλον οτι ου τυχη Ρωμαιοι, καθαπερ ενιοι δοκουσι των Ελληνων, ουδ' αυτοματως, αλλ' εικοτως, ου μονον επεβαλοντο τη των ολων ηγεμονια και δυναστεια τολμηρως, αλλα και καθικοντο της προθεσεως.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati