Αννιβας δε συνεις την παρουσιαν του Φαβιου και βουλομενος εξ εφοδου καταπληξασθαι τους υπεναντιους, εξαγαγων την δυναμιν και συνεγγισας τω των Ρωμαιων χαρακι παρεταξατο. Χρονον δε τινα μεινας, ουδενος επεξιοντος αυθις ανεχωρησεν εις την εαυτου παρεμβολην. Ο γαρ Φαβιος διεγνωκως μητε παραβαλλεσθαι μητε διακινδυνευειν, στοχαζεσθαι δε πρωτον και μαλιστα της ασφαλειας των υποταττομενων, εμενε βεβαιως επι της διαληψεως ταυτης. Τας μεν ουν αρχας κατεφρονειτο και παρειχε λογον ως αποδεδειλιακως και καταπεπληγμενος τον κινδυνον, τω δε χρονω παντας ηναγκασε παρομολογησαι και συγχωρειν ως ουτε νουνεχεστερον ουτε φρονιμωτερον ουδενα δυνατον ην χρησθαι τοις τοτε περιεστωσι καιροις. Ταχυ δε και τα πραγματα προσεμαρτυρησε τοις λογισμοις αυτου. Και τουτ' εικοτως εγενετο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati